ewangeliczni.pl

Początki

Początki ruchu Ewangelicznych Chrześcijan sięgają czasów duchowego przebudzenia w dziewiętnastowiecznej Rosji. W latach 1822-23 dzięki poparciu cara Aleksandra I skłaniającego się do pietyzmu, przetłumaczono i wydano Pismo Święte po rosyjsku. Ruch odrodzeniowy o charakterze ewangelicznym, który z lat sześćdziesiątych XIX wieku, rozwinął się niemal równocześnie i niezależnie od siebie w trzech różnych częściach Rosji.

Petersburg

Do głównych ówczesnych przedstawicieli Ewangelicznych Chrześcijan w Petersburgu zalicza się pułkownika armii carskiej W. Paszkowa, barona M Korfa, hrabinę E. Czertkową, hrabiego A. Bobryńskiego (ministra kolei), księżną Liven oraz kompozytora Szulepnikowa. Duży wpływ na to przebudzenie mieli: angielski ewangelista - lord Radstock, wybitny kaznodzieja - dr Bedeker oraz działacz chrześcijański G. Müller.

Kaukaz

Kaukaz zamieszkany był przez wielu przesiedleńców z różnych stron Rosji, wśród nich tzw. “duchowych chrześcijan”, którzy szli przez miasta i wsie kolportując Nowy Testament. 20 sierpnia 1867 r., po uprzednim nawróceniu do Boga, ochrzczony został N. Woronin, handlowiec i przełożony gminy mołokan - ruchu religijnego istniejącego w łonie Kościoła Prawosławnego. Datę tę przyjmuje się za początek Ruchu Ewangelicznych Chrześcijan.

Południe Rosji i Ukraina

Duchowe przebudzenie na południu Rosji związane jest z ukazami carycy Katarzyny II z lat 1763 i 1766, zezwalającymi na przybycie i zamieszkanie w Rosji kolonizatorów. W ciągu kilku lat do Rosji przybyło kilkanaście tysięcy zamożnych Niemców - menonitów, ludzi głoszących potrzebę duchowego odrodzenia. W ich gospodarstwach pracowało wielu Rosjan i Ukraińców, którzy po pracy zapraszani byli na “godziny biblijne”, gdzie, słuchając głoszonego po rosyjsku Słowa o Chrystusie, przeżywali nawrócenie. Menonitów i nawróconych Rosjan prawosławni nazywali “sztundystami” - od niemieckiego die Stunde (godzina).

Okres prześladowań

Duchowni Kościoła Prawosławnego, zaniepokojeni rozwijającym się Ruchem Ewangelicznym, inspirowali poważne prześladowania. Dochodziło do napaści, często nie zezwalano na pochowanie na cmentarzu ciał zmarłych “heretyków”, małżeństwa Ewangelicznych Chrześcijan uważano za bezprawne, a ich dzieci nie były rejestrowane.

W roku 1891 Synod Kościoła Prawosławnego wydał następujące zarządzenie:

Dzieci “sztundystów” należy odbierać rodzicom i oddawać pod opiekę prawosławnych krewnych, lub jeśli ich nie ma, należy je oddawać miejscowemu duchowieństwu. “Sztundystom” zabrania się nabywania i dzierżawienia majątków. Za wystąpienie z Kościoła Prawosławnego należy wymierzyć karę: pozbawienie praw obywatelskich, zesłanie lub zamknięcie w zakładzie poprawczym na okres od półtora do dwóch lat. Kto rozpowszechnia nauki sekciarskie lub popiera ich rozpowszechnianie, będzie zesłany na Sybir.

W tym okresie przybył do Petersburga młody wierzący, Jan Prochanow, który nawiązał kontakt z niektórymi członkami Senatu i Rady Państwa, sympatykami Ruchu Ewangelicznego. Wielu z tych wysoko postawionych ludzi honorowo pomagało prześladowanym. Po napięciach społeczno-politycznych z lat 1903-1905 prześladowania zelżały.