ewangeliczni.pl

"Oto urodziłem się w przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka moja. Oto miłujesz prawdę chowaną na dnie duszy i objawiasz mi mądrość ukrytą. Pokrop mnie hizopem, a będę oczyszczony; obmyj mnie, a ponad śnieg bielszy się stanę" (Ps 51:7-9). Życie w zgodzie z Bożym Słowem niesie ze sobą pewną cenę. Chciałbym dziś opisać szczególny jej aspekt: poleganie na Bogu zamiast na sobie odnośnie ratunku od Bożego gniewu. Ktoś kiedyś powiedział, że ostatecznie istnieją tylko 2 religie: religia człowieka - oparta na tym, co człowiek robi i co może zrobić; i „religia” Boga - oparta na tym, co zrobił Bóg i co Bóg ciągle w związku z tym robi.

Ale wyznania wiary nie stwarzają rzeczywistości. W najlepszym razie pokazują czym jest nasza wiara, a to oznacza, że niestety nasze podpisywanie się pod nimi to często „pobożne życzenia”; oszukiwanie samego siebie; podpisywanie się pod czymś, czego kiedyś doświadczaliśmy, i o czym wiemy, że jest dobre, ale dziś już tego nie mamy. Świat nie jest taki, jakby chcieli wschodni mistycy - naszymi słowami nie zmienimy natury rzeczywistości, w tym swojej własnej. Świat jest Boży - to JEGO Słowo już określiło naturę świata - nasze słowa jedynie opisują stan faktyczny, choć mogą wpływać na nasze postrzeganie siebie, w tym na zwodzenie siebie i udawanie przed innymi. Bóg jednak widzi w ukryciu; dostosowujmy więc nasze życie do Bożego Słowa raczej niż polegajmy na nic nie znaczącym wyznawaniu własnych pragnień i wygłaszaniu stwierdzeń, z którymi w rzeczywistości nic nie mamy wspólnego.

Kontekstem Psalmu 51 jest grzech Dawida z Betszebą. To jego wyznanie winy i prośba o przebaczenie. Skupmy się najpierw na wersetach 2-7. Ich przesłanie brzmi prosto i dobitnie: